নদীৰ কাষত সন্ধিয়া

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত বহি থাকোঁ, সূৰ্য নামি যায় পশ্চিম দিগন্তলৈ। পানীৰ পিঠিত সোনালী ৰঙৰ নাচ, আৰু বতাহে কোৱা এক পুৰণি কাহিনী।

প্ৰতিটো সন্ধিয়াই মোক মনত পেলাই দিয়ে সেই দিনবোৰৰ কথা, যেতিয়া আইতাৰ কোলাত বহি নদীৰ কথা শুনিছিলোঁ। সময় সলনি হয়, কিন্তু নদীৰ সেই একেটা সুৰ আজিও একে।

মই বুজিছোঁ, শান্তি বিচাৰিবলৈ বহু দূৰ যাব নালাগে। ই আছে ইয়াতেই, নদীৰ কাষত, প্ৰতিটো সন্ধিয়াত।