বিশ বছৰৰ পিছত ৰমেনে গাঁওখনৰ মাটিত ভৰি থলে। বাছ ষ্টেণ্ডৰ পৰা ঘৰলৈ যোৱা বাটটোও চিনিব নোৱাৰা হৈ পৰিছে — এতিয়া পকী পথ, দুয়োকাষে দোকান।
কিন্তু গাঁৱৰ মানুহবোৰৰ চকুত সেই একেটা উষ্ণতা, একেটা আপোনতা। বুঢ়া নিপেনে তেওঁক দেখাৰ লগে লগে চিনি পালে, সাদৰ কৰি ঘৰলৈ মাতি নিলে।
ৰমেনে বুজি পালে, গাঁওখন সলনি হ'ব পাৰে, কিন্তু ঘৰলৈ উভতি অহাৰ অনুভৱটো কেতিয়াও সলনি নহয়।