অসমীয়া কবিতাৰ ইতিহাসত প্ৰকৃতি সদায়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান লৈ আহিছে। কিন্তু আধুনিক কালৰ কবিসকলে প্ৰকৃতিক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে।
নদী, পাহাৰ আৰু বৰষুণ এতিয়া কেৱল পটভূমি নহয় — সিহঁত সলনি হোৱা সমাজ, হেৰাই যোৱা মূল্যবোধ আৰু ব্যক্তিগত সংঘৰ্ষৰো প্ৰতীক হৈ পৰিছে।
এই লেখাত আমি তিনিজন সাম্প্ৰতিক কবিৰ কামৰ জৰিয়তে এই সলনিটো বিশ্লেষণ কৰিম।